Lifrin losar líkamann við áfengi með því að umbreyta því í önnur efni. Starfsemi lifrarinnar er stöðug og sami hraði helst á efnaskiptunum, jafnvel þótt áfengi í blóðinu aukist. Lifrin brýtur því alltaf niður sama magn af áfengi – sem er um það bil einn áfengissjúss á klukkustund – og enginn utanaðkomandi áhrif, s.s. göngur, kaffidrykkja, sturta, hraða starfsemi lifrarinnar. Lifrin losar líkamann við um 90% af áfenginu á þennan hátt og einungis 5-10% af áfenginu er skilað óbreyttu úr líkamanum gegnum öndun, þvaglát og svita.

Lifrin er mjög viðkvæm fyrir áhrifum áfengis því að þegar áfengi er drukkið er það tekið upp úr maga og mjógirninu og berst þaðan með blóðrásinni beint til lifrarinnar.

Þar er áfengið brotið niður en við það verða til mörg efni sem geta verið ertandi og skemmandi fyrir lifrarvefinn.

Meðal annars skemma þau fituefnin í frumuhimnum og geta skaðað frumurnar og jafnvel valdið frumudauða. Auk þess er áfengið sjálft mjög ertandi. Þessar breytingar á frumunum og próteinum þeirra leiða meðal annars til þess að mótefnakerfi líkamans ræðst að þessum umbreyttu frumum. Áfengislifrarbólga getur valdið skorpulifur með tímanum og lifrarbilun eða lifrarkrabbamein.

Reiknað hefur verið út það áfengismagn sem óhætt er að nota án þess að lifrarskemmdir koma fram. Venja er að miða við að karlmenn megi drekka nær helmingi meira en konur. Skammtur karlmanna er að jafnaði einn tvöfaldur á dag í 20 ár og kvenna þá einn einfaldur að meðaltali á dag í sama tíma. Þar eru hófdrykkjumörkin talin liggja. Ef drukknir eru 6 bjórar á dag myndast fitulifur og ef magnið er um 5 til 6 tvöfaldir á dag myndast alvarlegri lifrarskemmdir.

Lifrin er eitt stærsta líffærið í líkamanum. Maðurinn getur lifað jafnvel þó að einungis lítill hluti lifrarinnar sé starfhæfur. Auk þess hefur lifrin hæfileika til að bæta úr skemmdum sem verða á líffærinu með endurnýjun og aðlögun. Hvort tveggja þetta leiðir til þess að einkenni um skemmdir á lifrinni koma yfirleitt ekki fram fyrr lifrin er orðin stórskemmd.

Mönnum var það ljóst fyrir 200 árum síðan að mikil áfengisneysla hafði slæm áhrif á lifrina. Í sumum Evrópulöndum og í Ameríku er óhófleg áfengisneysla algengasta eina orsökin fyrir því að lifrin skemmist í mönnum og dregur þá til dauða. Lifrarsjúkdómar af völdum of mikillar áfengisneyslu eru miklu sjaldgæfari hér á landi og hafa menn ekki haft á reiðum höndum nægilega góðar skýringar á því.