Áfengissameindin er lítil og mjög fituleysanleg sem gefur efninu þá eiginleika að komast hratt og auðveldlega úr meltingarveginum inn í blóðstrauminn og dreifast með honum um allan líkamann þegar það er drukkið. Þannig berst efnið fljótt til allra líffæra og einnig til heilans því að það á auðvelt með að fara í gegnum háræðaveggi heilans þó að þeir séu þéttari (heilablóðþröskuldur) en háræðaveggir annarra líffæra. Alkóhólið dreifist um allan líkamann og líka til vöðva og út í fitu. Stórir, vöðvamiklir eða þungir einstaklingar þurfa því meira áfengismagn en litlir, grannir og vöðvaminni til að áfengismagnið í blóði verði það sama.

Þar sem áfengi er í raun eitur, vill líkaminn losa sig við það sem fyrst. Þegar þess er neytt sogast það úr meltingarveginum og inn í blóðið. Þar með ferðast það um allan líkamann og hefur áhrif á hann allann. Það er óæskilegt ástand fyrir líkamann og er það því forgangshlutverk lifrarinnar að losa líkamann við það. Þar sem áfengið er eitur fyrir líkamann fylgja mikilli neyslu þess eftirköst vegna eituráhrifanna, s.s. höfuðverkur, ógleði og magavandræði. Áfengi víkkar út æðar í húðinni og veldur hitatilfinningu í fyrstu en lækkar líkamshita þegar til lengri tíma er litið og því er hættulegt að nota það gegn kulda.

Þegar einstaklingur drekkur áfengi birtast fyrstu áfengissameindirnar í blóðstraumnum eftir aðeins eina mínútu. Um 10-20% af áfenginu er tekið upp strax í maganum. Hinn hlutinn er tekinn upp í mjógirninu, aðallega í skeifugörninni.

Ef menn hafa borðað vel hægir maturinn á upptöku áfengis í maganum, einkum ef maturinn er feitur. Maturinn tefur einnig fyrir því að maginn tæmi sig niður í skeifugörnina og áfengið komist þangað og haldi áfram að komast út í blóðið. Matur hefur því áhrif á hversu auðveldlega og fljótt áfengi kemst í æðakerfið og út til líffæranna. Í vegg magans og smáþarmanna er ensím sem brýtur niður áfengi. Þetta ensím byrjar að brjóta niður áfengi áður en það kemst út í blóðið. Konur hafa minna af þessu ensími en karlar og þeir sem drekka mikið hafa líka lítið af þessu ensími. Þetta skýrir að einhverju leyti af hverju konur mælast með hærra magn af áfengi í blóði en karlar eftir sambærilegan áfengisskammt.

Lifrin losar líkamann við 90% af áfenginu með því að umbreyta því í önnur efni. Aðeins 5-10% af áfenginu er skilað óbreyttu út með öndunarlofti og með þvagi. Áfengismagnið í öndunarloftinu er í stöðugu og réttu hlutfalli við áfengismagnið í blóði. Þetta gerir það að verkum að mælar sem mæla áfengismagn í öndunarlofti eru mjög nákvæmir til að segja til um hvert áfengismagnið er í blóðinu.

Í lifrinni er áfengi brotið niður í þrepum í ediksýru. Mörg ensím breyta síðan ediksýrunni í vatn og koltvísýring. Lifrin brýtur stöðugt niður sama magn af áfengi sem er um það bil einn áfengissjúss á einni klukkustund.

Áfengi víkkar út æðar í húðinni og veldur hitatilfinningu í fyrstu en lækkar líkamshita þegar til lengri tíma er litið og því er hættulegt að nota það gegn kulda. Á sama hátt er þeim sem deyja áfengisdauða og sofna úti mjög hætt við að krókna. Áfengi dregur úr losun ákveðins hormóns og veldur þannig aukinni þörf  að losa þvag. Fólk fer því venjulega á klósettið að pissa eftir að hafa drukkið einn eða tvo áfengisskammta.